Aslında her birimiz, biri gelip içimizdeki canavarı uyandırana kadar iyi biriyiz. Peki ya sonra?

Biri gelip içimizdeki canavarı uyandırdıktan sonra neye dönüşüyoruz? Nasıl birşey oluyoruz? Bunu gözlemleyebilen, bunun farkına varabilen var mı?
Neler yapabileceğini, nereye kadar gidebileceğini, sınırını kestirebilen var mı?

Herkes iyidir fakat eğer kişilerin niyetleri ve menfaatleri ortaya çıktımı iyi insan diye bir şey kalmaz

Önemli olan içimizdeki canavara uymamak üç günlük dünya nihayetinde gülüp geçeceğiz insanları olduğu gibi kabul etmek zorundayız yoksa hayat başka türlü çekilmez.

Henüz tam olarak gözlemleyebildiğimi sanmıyorum.

Sonra o canavarın etkisiyle kötü işler yapıyoruz ve mutsuz olmaya başlıyoruz.

Adam öldürmeye kadar gidiyordum Allah korudu. Birdaha belamı asla :slight_smile:

İçimdeki canavarı çıkarmaya çalışan insanlar çok oldu. Olmayada devam ediyor. İçimdeki canavar çıkarsa çok kalpler kırılır dökülür, yuvam yıkılır. O yüzden sabrediyorum ki o canavar çıkmasın diye.

Mevcut durum ele alındığında kişinin bu hususta gözü dönmüşse şayet sınırlarını kestirmek zordur. Kişi genelde gayri ahlaki ve gözü kara olur. Ama bence herkesin içinde uyunayı bekleyen iyi veya kötü prototipler yoktur. İnsanları birer çoklu kişilik bozukluk hastası bireyler imiş gibi. değerlendirmek bana doğru gelmiyor.

İçindeki canavarı çıkartan insan bir daha nasıl eskisi gibi olsun ki bazı şeyler değişti mi gerçekten eskisi gibi olmuyor.

İçimdeki canavar beni bugüne kadar pek pişman etmedi açıkçası. Ani sinirle verdiğim hızlı ve düşünülmemiş kararların bana hep faydası dokundu ama size önermiyorum tabii :smile: Yoksa cidden sağlıklı kararlar verdirtmiyor genelde insana.
Normalde çok sakin, soğukkanlı bir insan olsamda ince kırmızı çizgilerim var. Bu canavarı da karşımdaki insanlara pek göstermemişimdir zaten. Ama gördükleri zaman bu onlar açısından pek iyi olmaz. Bununla övünmüyorum ancak insanlara zarar vermediğimiz sürece bir sıkıntı da görmüyorum.

İlk anlarda yaptıklarımı sanki ben değilde bir başkası beni kullanrak yapmış gibi geliyor hatta bazen hatırlamadığım da oluyor ama zaman geçtikçe sinirim geçmese bile bilincim tekrardan oluştuğu için sonraki hareketlerimin ne kadar canavarca olduğunu ben seçiyorum .

Hiç sağlıklı bir durum olmuyor. Ani kararlar, saçma davranışlar, düşünmeden edilen sözler. Sonra kendimize geliyoruz bir şekilde.

Sonrası malum birimizi yiyoruz içimizdeki canavar uyanıyor hep böyle oluyor genelde

İcindeki canavar orraya çıkınca herkes kötü birine dönüşmez. Bazıları yine iyi kalmayı tercih eder.

Icimizdeki canavari uyandirmalarini engellemiz gerekdir buna mani olmak zorundayiz

Sütten ağzı yanan yoğurdu üfleyerek yer ya işte bende aynı sınırlarım var ama aşmam kendimi gaza gelsem yaparım birşeyler :joy:


Bence her insanın bir sınırı var bi kişi gelip o sınırı aşınca içindeki canavar dışarı çıkar ve bence kişi o andan sonra bazı şeylerin farkına varır ve o günden sonra değişir.

insanında bir yer kadar sabrı vardır sabrı taştımı yanında durulmaz

Ona canavar demeyelim bence.Haklının haksıza tavrı desek daha doğru olur.Çünkü iyi olan hiçbir insan kendine zarar vermeyen insana dokunmaz ona karşı durduk yere tavır almaz,tepki vermez.O yüzden karşıdaki kişi bunu hak etmiştir.Ve kendisine yapılmasını istemediği bir şeyi başkasına yaptığı için pişman olacağı yerde o da tepki verir.Bütün olay bundan ibarettir.Haklının haksıza olan savaşı burda başlar işte.

İnsan çok tehlikeli bir varlık olmaya meyilli. Ben neler yapabileceğimi kestirebiliyorum. Yaşadım ve gördüm. Ama daha kötüsünü yapar mıyım, evet. Yine kendime yaptığım gibi en büyük kötülüğü yine kendime yapardım.