Çocukların küçük yaşta çalıştırılması çocukta gerek psikolojik gerek fiziksel ne gibi sonuçlar gösterir ?

Çocukların küçük yaşta çalıştırılması çocukta gerek psikolojik gerek fiziksel ne gibi sonuçlar gösterir doğru bir yaklaşım mıdır ?

Çocuk işçilik birçok ülkede yasaktır. Fiziksel ve ruhen ciddi zararlar verebilir çocuklara. Çocuklar o yaşta iş hayatının verdiği stresi kaldıramazlar, sorumluluk bir çocuğa bir yetişkine verildiği gibi verilemez ağır gelir. Ayrıca ağır işlerde çalışan bir çocuğun kas ve iskelet sisteminde bozukluklar meydana gelebilir, çocuk ciddi bir enfeksiyon kapabilir.

Çocukların küçük yaşta çalıştırılması, çocukların daha hızlı yıpranmasına yol açar. Bu hem fiziki, hem de ruhsal olarak olabilir. Hayatı algılayıp biçimi ve geleceğe dair hayalleri kötümser bir biçim alır. İş kazası geçirme riski, bir yetişkin göre daha fazladır bence.

Çocuk çabuk yorulur, yıpranır. Bir süre sonra yaşıtları birşeyleri yapmayı öğrenirken bu çocuk tam aksine geri geriye gider.

Çocuklar küçük yaşta zor işler yapmamalıdır. Çünkü çocuk yıpranır ve halsiz kalır. Arkadaşları keyif yaparken onun çalışması onunda psikolojisini bozar ve kötü şeylere yol açabilir.

Çocukların 18 yaşının altında olduğu dönemde çalıştırılması son derece yanlıştır. Çocuk çocukluğunu, genç gençliğini, yaşlı ise yaşlılığını yaşamaktadır. Zaten çalışılması zorunlu olan 25 ile 60 yaş arasında bir dönem bulunmaktadır. Bu 35 yılın üzerine birkaç yıl daha eklenecek olması çocuğu her açıdan yorar ve yıpratır. Tabii ki bu 25 yaş ise üniversite okuyan bireyler için geçerlidir eğer bir kişi üniversite okumuyorsa 18-20 yaş arasında çalışmaya zaten başlamaktadır. Küçük yaştaki çocukların çalıştırılması bedenen, yaşından büyük ağrılarla, hastalıklarla, bozukluklarla ve daha birçok fiziki rahatsızlıklarla çocuğu yormaktadır. Bunun yanı sıra küçük yaşta çocukların çalıştırılmadı psikolojik anlamda çocuğu son derece kötü etkileyen bir durumdur. Yaşıtları okurken, gezerken veya eğlenirken onun çalışıp para kazanması psikolojik olarak bir çöküntüye sebep olmaktadır. Sokaklarda bir şeyler satan çocukları veya tartı gibi ürünlerle para kazanmaya çalışan çocukların yüz ifadelerindeki yorgunluk ve umutsuzluk bile her şeyi anlatabilmektedir aslında. Herkes yaşının gereğini yapmalı. Bir kişiye yaşından büyük sorumluluk yüklenirse o çocuk zaman ilerledikçe daha başarısız bir kimliğe bürünecektir.

Çocukve Genç işçilerin Çalıştırılmas Usul ve Esasları hakkında Yönetmelik Gereğince 14 yaşını bitirmiş, 15 yaşını doldurmamış ve ilköğretimini tamamlamış kişiyi çocuk işçi olarak tanımlamaktadır. 15-18 yaşlarındaki işçiler ise genç işçi olarak tanımlanmıştır. Her ne kadar tanım böyle yapılmış da olsa çocuk işçilerin dha küçük yaşlarda olduğu ve ilk öğretimlerini tamamlamadıkları ortadır. Çocukların biyolojik saatleri ve fiziksel özellikleri sebebiyle çocuk yaşlarda bolca oyun oynamalarının zeka gelişimlerinde çok önemli bir etkisi olduğu ortadadır. Ancak ekonomik imkansızlıklar ve diğer sosyal nedenlerle çalışmak zorunda kalan çocuklar. Daha çok küçük yaşlardan itibaren ağır bir yük altına girmekte, yönetmelikte belirlenen işlerden daha ağır işlerde, haftada 55 saati bulan çalışma saati ile fiziksel olarak yıpranmaktadırlar. Özelikle mevsimlik olarak çalışan çocuklar, temiz içme suyu, barınma ve temiz gıdalardan yeteri kadar faydalanamamaktadır. Kavrama, bilgi ve tecrübe eksikliği sebebi ile de yaşanan kazalarda bir çok çocuk yaralanmakta ve hayatını kaybetmektedir. Psikolojik olarak ise oyun oynamaları gereken ve arkadaşları ile ailesi ile vakit geçirmesi gereken çocuk psikolojik olarak bıkkınlık, depresyona açık hale gelmekte, kendi yaşıtlarıından kendisi ile olmayanlarla hayatını kıyaslamakta ve gelecek için umutsuzluğa düşmektedir. Alması gereken kültürel etkileşim ve gelişim dar bir çevre ile sınırlı kalmaktadır. Bu durum çocukların empati duygusundan yoksun, acımasız ve şiddete eğilimli olarak yetişmelerine sebep olmaktadır.

Psikolojik olarak eğer çok ileri gidilmediyse problem olmaz hatta yararlı bile olabilir ama gerçekten çocuğu zorlarsa hem ileride kol,bel,diz,boyun sakatlıkları hem de psikolojik olarak hayatın tadına varamam gibi veya yaşamının boşa geçmesi gibi depresif belirtiler gösterebilir.

Aslında doğruda olabilir, yanlışta olabilir.
Şöyleki:
Mesala düşük gelirli bir aile için, hayat şartları maddi olarak zor olur. bu yüzden çocuk ailenin zor durumda olduğunu düşünerek çalışırsa psikolojik olarak çok yıpranmaz ama illaki ilerde düşünce yapısı değişir.

Orta gelirli bir aile için ele alırsak, hayat şartları o kadar zor olmaz ama yine de çocuğu çalıştırılırsa, çocuğun kafasında soru olabilir. Neden çalışıyorum, buna muhtaçmıyım vb. sorular sorar. Bu da onu olumsuz bir birey yapar. Aslında bazı çocuklar çalışmaktan zevk alabilir, bazıları ise almaz işte zevk almayan kısımdakı çocuklar hayatı herzaman kötü gitmeye meyilli olur. En nihayetinde herhangi bir birey için sevdiği iş verilirse, işin zorluğuna bakılmaksızın eğer işi gerçekten seviyorsa psikolojik olarak bir sıkıntı yaşamaz. Yani sevdiğimiz iş olursa herkes hayatından memnun ve mutlu bir kişilik olarak büyür. Bu çocukta olsa, gencte olsa, yaşlıda olsa bunlar geçerlidir. Ama sevmediğimiz iş olursa herhangi bir yaştaki bir bireyin bile psikolojik olarak hayatında sıkıntı olur.